آهنگ پیشواز
تبليغات X
مسجدصاحب الزمان(عج)

مسجدصاحب الزمان(عج)

خوزستان - ماهشهر - شهرک طالقانی

مطالب مربوط

بازگشت فرزند هارون الرشيد به حق

بازگشت فرزند هارون الرشيد به حق

روزى وزير هارون در مجلس بود ، در آن اثنا آن پسر كه نامش قاسم بود

و لقبش مؤتمن آمد بگذرد ، جعفر برمكى خنديد ، هارون از سبب خنده پرسيد ،

پاسخ داد ، بر احوال اين پسر مى خندم كه تو را رسوا نموده ، اى كاش اين

پسر به تو داده نمى شد ! اين است لباس و وضع و روش و منش او ، با فقرا

و تهي دستان مى نشيند ، هارون گفت : حق دارد ، زيرا ما تاكنون منصب و 

مقامى به او واگذار نكرده ايم ،چه خوبست حكومت شهرى را در اختيارش بگذاريم ،

امر كرد او را به حضور آوردند ، وى را نصيحت كرد و گفت : مى خواهم تو را به

حكومت شهرى منصوب نمايم ، هر منطقه اى را علاقه دارى بگو .

(بقیه داستان در ادامه مطلب)


گفت : اى پدر ! مرا به حال خود بگذار ، علاقه ام به بندگى خدا بيش از حكومت است ، 

تصور كن فرزندى چون مرا ندارى . گفت : مگر نمى توان در لباس حكومت به عبادت

برخاست ؟ حكومت منطقه اى را بپذير ، وزيرى شايسته براى تو قرار مى دهم تا اكثر

امور منطقه را به دست گيرد و تو هم به عبادت و طاعت مشغول باشى .

هارون از اين معنا غافل بود يا خود را به غفلت زده بود كه حكومت ، حق امامان معصوم و 

اولياى الهى است . در حكومت ظالمان و ستمگران ، و غاصبان و طاغيان ، قبول امارت و 

حكومتى كه نتوان دستورات حق را پياده كرد و با حقوق آن ، كه سراسر حرام است هيچ

عبادتى به صورت صحيح ممكن نيست انجام گيرد ، مورد رضايت خدا نيست و پذيرفتن

امارت از جانب ستمگر ، بدون وجه شرعى گناه بزرگى است .

قاسم گفت : من هيچ نوع برنامه اى را نمى پذيرم و زير بار قبول امارت و حكومت نمى روم .

هارون گفت : تو فرزند خليفه و حاكم و سلطان مملكتى پهناور و سرزمينى وسيع هستى ، 

چه مناسبت دارد كه با مردمان بى سر و پا معاشرى و مرا در ميان بزرگان سرشكسته

كرده اى ؟ پاسخ داد : تو هم مرا در ميان پاكان و اولياى خدا از اينكه فرزند خود مى دانى

سرشكسته كرده اى !

نصيحت هارون و حاضران مجلس در او اثر نكرد ، از سخن گفتن ايستاد و در برابر همه

سكوت كرد .

حكومت مصر را به نام او نوشتند ، اهل مجلس به او تبريك و تهنيت گفتند .

چون شب رسيد از بغداد به جانب بصره فرار كرد ، به وقت صبح هر چند تفحص كردند

او را نيافتند .

مردى از اهالى بصره به نام عبد الله بصرى مى گويد : من در بصره خانه اى داشتم كه 

ديوارش خراب شده بود ، روزى آمدم كارگرى بگيرم تا ديوار را بسازد ، كنار مسجدى 

جوانى را ديدم مشغول خواندن قرآن است و بيل و زنبيلى هم در پيش رويش گذاشته است ، 

گفتم : كار مى كنى ؟

گفت : آرى ، خداوند ما را براى كار و كوشش و زحمت و رنج براى تأمين معيشت از راه 

حلال آفريده .

گفتم : بيا به خانه من كار كن ، گفت : اول اجرتم را معين كن سپس مرا براى كار ببر . 

گفتم : يك درهم مى دهم ، گفت : بى مانع است ، همراهم آمد تا غروب كار كرد ، ديدم 

به اندازه دو نفر كار كرده ، خواستم 

از يك درهم بيشتر بدهم قبول نكرد ، گفت : بيشتر نمى خواهم ، روز بعد دنبالش رفتم

 او را نيافتم ،از حالش جوياشدم گفتند : جز روز شنبه كار نمى كند .

روز شنبه اول وقت نزديك همان مسجدى كه در ابتداى كار او را ديده بودم ملاقاتش كردم ،

 او را به منزل بردم مشغول بنايى شد ، گويى از غيب به او مدد مى رسيد . چون وقت نماز 

شد ، دست و پايش را شست و مشغول نماز واجب شد ، پس از نماز كار را ادامه داد تا 

غروب آفتاب رسيد ، مزدش را دادم رفت ، چون ديوار خانه تمام نشده بود صبر كردم تا شنبه

 ديگر به دنبالش بروم ، شنبه رفتم او را نيافتم ،از او جويا شدم گفتند ، دو سه روزى است بيمار 

شده ، از منزلش جويا شدم ، محلى كهنه و خراب را به من آدرس دادند ، به آن محل رفتم ، 

ديدم در بستر افتاده به بالينش نشستم و سرش را به دامن گرفتم ،ديده باز كرد و پرسيد :

 تو كيستى ؟ گفتم : مردى هستم كه دو روز برايم كار كردى ، عبد الله بصرى مى باشم ،

گفت : تو را شناختم ، آيا تو هم علاقه دارى مرا بشناسى ؟ گفتم : آرى ، بگو كيستى ؟

گفت : من قاسم پسر هارون الرشيد هستم !

تا خود را معرفى كرد از جا برخاستم و بر خود لرزيدم ، رنگ از صورتم پريد ، گفتم :

 اگر هارون بفهمد فرزندش در خانه من عملگى كرده مرا به سياست سختى دچار مى كند 

و دستور تخريب خانه ام را مى دهد . قاسم فهميد دچار وحشت شديد شده ام ،

 گفت : نترس و وحشت نكن ، من تا به حال

 خود را به كسى معرفى نكرده ام ، اكنون هم اگر آثار مردن در خود نمى ديدم

 حاضر به معرفى خود نبودم ، مرا از تو خواهشى است ، هرگاه دنيا را وداع 

كردم ، اين بيل و زنبيل مرا به كسى كه برايم قبر آماده مى كند بده و اين قرآن هم 

كه مونس من بوده به اهلش واگذار ، انگشترى هم به من داد و گفت :

اگر گذرت به بغداد افتاد پدرم روزهاى دوشنبه بار عام مى دهد ، آن روز به

 حضور او مى روى و اين انگشتر را پيش رويش مى گذارى و مى گويى : 

فرزندت قاسم ازدنيا رفت و گفت : چون جرأت تو در جمع كردن مال دنيا

 زياد است اين انگشتر را روى اموالت بگذار و جوابش را هم در قيامت خود 

بده كه مرا طاقت حساب نيست ، اين را گفت و حركت كرد كه برخيزد

 نتوانست ، دو مرتبه خواست برخيزد قدرت نداشت ، گفت : عبد الله ، 

زير بغلم را بگير و مرا از جاى بلند كن كه آقايم اميرالمؤمنين (عليه السلام)آمده ، 

او را از جاى بلند كردم به ناگاه روح پاكش از بدن مفارقت كرد ، گويا چراغى بود 

كه برقى زد و خاموش شد !

ادامه مطلب

تاریخ ارسال: 12 ارديبهشت 1397 ساعت: 11:59 |تعداد بازدید : 83 نویسنده :

دیدگاههای این مطلب


نام شما:
ايميل :
سايت :
متن نظر :
وضعیت نظر:
کد امنیتی : *